JSF-industrie betaalt Congresleden

Zelden zijn de banden tussen industrie en politiek zo duidelijk zichtbaar als in de casus ‘JSF’. Als wij OpenSecrets moeten geloven, tenminste. En aan hun geloofwaardigheid zal na hun recentste onderzoek getwijfeld worden. Het is immers eenvoudiger de boodschapper van het (schokkende en slechte) nieuws om zeep te helpen dan de boodschap eens goed te bestuderen. En die luidt zo:

The primary contractors building the JSF — Lockheed MartinNorthrop GrummanBAE Systems and Pratt & Whitney — have contributed $326,400 to members of the JSF Caucus in the first year of the 2012 election cycle, according to a joint analysis of campaign finance data by the Center for Responsive Politics and the Project on Government Oversight(POGO).

Die JSF Caucus bestaat uit Congresleden Kay Granger (TX) en Norm Dicks (WA) – Republikein en Democraat. En beide winden er geen doekjes om: de JSF is absoluut noodzakelijk. Zeker nu China en Rusland (sic) al een nieuwe generatie gevechtsvliegtuigen testen, aldus beide Congresleden. Probleem: het testen van de JSF laat door uitstel en problemen nog wel even op zich wachten. En ten tijde van bezuinigingen komt zo’n duur project dan al snel in het vizier van zuunige collega-Congresleden. Het mag, wat hen betreft, in magere tijden wel een tandje minder.

Naast zuinigheid, zou jaloezie ook een reden kunnen zijn om de stekker uit het JSF-project te kunnen trekken. Leden van het pro-gevechtsvliegtuig-caucus krijgen volgens de onderzoekers van OpenSecrets significant meer donaties dan niet-leden. Het verschil is niet alleen significant, het is aanzienlijk:

In fact, thus far in the 2012 election cycle, the average member of the JSF Caucus has received nearly twice as much money ($706) from employees of the top four JSF contractors as the average House member who is not in the JSF Caucus ($387).

En de uitschieters? Juist: de voorzitters Granger en Dicks. Zij kregen respectievelijk $45.700 en $29.500 van de betrokken industrie. OpenSecrets voegt er cynisch aan toe dat diezelfde industrie daar natuurlijk geen Congresleden mee (om)koopt. En dat willen wij ook zeker niet suggereren. Granger en Dicks kunnen persoonlijk, oprecht overtuigd zijn van nut en noodzaak van de JSF. De Amerikaanse wetgeving staat toe dat bedrijven de (her)verkiezingscampagnes van individuele Congresleden financiert. Dus ook in dit geval. (Net als alternatieven overigens het recht hebben om dat te doen.)

In casu de JSF-casus gaat de geldstroom verder dan de financiering van de individuele campagnes. Er zijn voor Congresleden in de JSF-caucus ook banen in hun thuisstaten en niet, zoals Lockheed berekende, voor heel Amerika. Zo zijn twaalf van de caucus-leden afkomstig uit Texas – na Californië de staat die de meeste JSF-banen krijgen toebedeeld. Mocht u overigens twijfelen aan de macht van lobbyisten in het Amerikaanse bestel, laat u dan overtuigen door de huidige minister van Defensie, Leon Panetta in een interview met Washington Post-journalist Robert Kaiser (voor diens So Damn Much Money):

The lobbyists go from reception to reception with checks in their breast pockets, handing them out to the potential favor-givers, with the latter fully understanding that the time will come when a favor will be sought.

Cain: Federal Tax Code is een monster

_

Ondanks kritiek op zijn 9-9-9-plan blijft Herman Cain het idee uitventen. Deze keer niet met een kazige Power Point Presentatie, maar een kekke animatiefilm. Daarin, dat is wel weer origineel, legt Cain een verband tussen de complexiteit van belastingwetgeving enerzijds en transparantie van de overheidsbureaucratie anderzijds. En daar heeft hij natuurlijk een sterk punt. Eenvoud is transparantie, transparantie is controleerbaarheid en controleerbaarheid is democratie. Nu nog de vraag hoe Cain gaat uitleggen dat 9-9-9 voor heel veel Amerikanen een belastingverhoging betekent en geen belastingverlaging. Probleem is dat de belasting van 9 procent en een BTW van 9 procent (samen 18 procent) voor veel Amerikanen meer belasting betekent dan ze nu betalen. Maar duidelijk is het wel. <<

Blame is the name of this game

Als een artikel begint met: ‘We do not choose to add more to the blame game for failure of the Joint Select Committee on Deficit Reduction , but …’, dan weet je dat er precies gaat gebeuren wat de schrijvers juist zeggen niet te willen. Gisteren verscheen in de Washington Post een poging om het falen van de Supercommissie niet zozeer in de schoenen van de Democraten te schuiven, als wel van de Republikeinen af te duwen.

Jon Kyl, Rob Portman, Pat Toomey, Jeb Hensarling, Fred Upton en Dave Camp (alle Republikeinse leden van de commissie) beten in de krant van zich af (eerder schreef ik dat de commissie uit 7 Democraten en7 Republikeinen bestond – dat is niet juist. Het zijn er 6). Veel zal het niet helpen. Volgens Gallup is een meerderheid van de Amerikaanse belastingbetaler er al uit: het mislukken lag toch echt aan hen en niet aan de Democraten.

Het zijn allemaal inleidende beschietingen op hetzelfde thema: no more taxes. De Republikeinen vrezen dat belastingverhoging, ook voor de rijken, de Amerikaanse economie verder in de problemen zal brengen. Hun strijd was om die verhogingen tegen te houden en die strijd hebben ze verloren. Probleem was namelijk dat de Democraten vanaf het begin al een belastingverhoging achter de hand hadden. Eind volgend jaar treedt nieuwe belastingwetgeving automatisch in werking. Gevolg: een marginale belastingverhoging voor iedereen met een opbrengst voor de staatskas van 4 triljoen dollar. Een erfenis van partijgenoot en oud-president George Bush Jr. Aldus de Republikeinse commissieleden.

Hun verwijt: heeft Obama niet zelf gezegd dat je geen belastingen moet verhogen ten tijden van crisis? Is het verstandig om nog meer geld uit de economie te halen als consumenten en bedrijven al te weinig besteden? Toch wisten de Democraten niet van wijken, aldus de Republikeinen. Vreemd, want belastingverlaging is volgens hen eigenlijk het enige dat nodig is om Amerika weer uit het de modder te trekken:

In the long run, a strong economy producing more wealth (and, therefore, more tax revenue) is how we will both reduce the deficit and regain the prosperity that all Americans deserve.

Republikeinen betalen hoge prijs voor falende Supercommissie ~ 6 triljoen om precies te zijn

Democraten wijzen naar de Republikeinen en andersom. Voor beide partijen is het klip en klaar wie in de Supercommissie heeft gefaald. De Amerikaanse belastingbetaler is er trouwens ook uit. Waar twee vechten hebben twee schuld. En als er dan echt een partij moet worden aangewezen, zijn Amerikanen meer geneigd de schuld de GOP in de schoenen te schuiven. Een belangrijke opsteker voor de Democratische campagne en koren op de molen van de president.

Blame for Inability of Supercommittee to Reach Agreement, by Political Party and Attention Paid to Story, November 2011

En nu komt de grap – volgens Ezra Klein in de Washington Post, betalen de Republikeinen door zo dwars te liggen niet alleen de electorale, maar ook de financiële rekening voor hun dwarsliggerij. Stel je voor, schrijft Klein, dat de Democraten de Republikeinen zouden voorstellen om voor elke drie dollar aan belastingverhoging maar één dollar uitgaven te schrappen, om sociale zekerheid daarbij grotendeels overeind te houden en de bezuinigingen vooral bij het Pentagon weg te halen?

The Hill zou te klein zijn voor de misbaar die dan ontstaat.

Toch is dat precies wat de Democraten nu krijgen en wat er nu gaat gebeuren door het in werking treden van de automatische triggers na het mislukken van de commissie. Het bedrag wat daarmee zal worden binnengehaald, bedraagt meer dan 5 keer het bedrag waarover de commissie struikelde (1,2 triljoen dolar in tien jaar). Deze ‘deal’ ombuigen kan alleen met behulp van de Democraten. En die krijg je alleen over de streep als ze iets beters krijgen dan ze nu hebben. Ezra Klein wenst ze daar veel succes bij. En wij ook. <<

Newt Gingrich is voor kinderarbeid

_

Op een bijeenkomst op de Harvard Kennedy School of Government zei Newt Gingrich maandag dat kinderen in staat moeten worden gesteld om te gaan werken. Een mogelijkheid die ze op het moment niet hebben. Vooral kinderen in arme buurten en uit arme gezinnen moeten op die manier voor een extra inkomen kunnen zorgen.

I’m not suggesting that they drop out of school and become janitors, I’m talking about working 20 hours a week and being empowered to succeed. [..] The kids would actually do work, they would have cash, they’d have pride in the schools, they’d begin the process of rising.

Gingrich bleef bij het voorbeeld van van schoolconciërge. Dit is een baan die wordt bevolkt door leden van een vakbond. Kinderconciërges zouden naast ervaring opdoen ook nog eens ..

.. be dramatically less expensive than unionized janitors.

Maar het is niet alleen een geldkwestie volgens de voormalig Speaker, het is ook een recept voor succes in de toekomst.

You go out and talk to people, as I do, you go out and talk to people who are really successful in one generation. They all started their first job between nine and 14 years of age.

Hoewel 2011 het jaar lijkt voor extreme ideeën binnen de Republikeinse partij, staat Newt Gingrich alleen in zijn strijd voor kinderarbeid. Vooralsnog in ieder geval. <<

Markten kunnen niet wennen aan zo weinig Europese en Amerikaanse politiek

**Aanvulling 23 november**S&P en Moody’s reageerden maandag direct – het falen van het supercommissie is geen reden om de status van Amerika naar beneden bij te stellen. Het derde rating agency, Fitch, heeft aangekondigd haar rating, als enige nog AAA, wel bij te stellen.

Financiële markten waren al een tijdje druk met de Europese politieke impasse, nu komt daar de Noord-Amerikaanse status quo bij. Vannacht werd duidelijk dat de deadline van het Supercomité van zeven Democraten en zeven Republikeinen om met een bezuinigingspakket van 1200 miljard dollar te komen, zonder resultaat wordt overschreden.

Wat nu volgt zijn ‘automatische bezuinigingen’ op onder meer Defensie en de sociale zekerheid – stokpaardjes van Republikeinen en Democraten. En de mogelijkheid dat rating agencies Amerika’s financiële rating naar beneden bijstellen. Dat deed Standard & Poor (S&P) al eerder, in augustus dit jaar. Toen verloor Amerika haar derde A en kreeg een AA+. S&P zette Amerika toen ook op een watchlist en waarschuwde dat de politieke impasse in Washington ervoor zorgde dat het land daar voorlopig niet van af kwam.

Gevolg: Europese landen (Verenigd Konkrijk, Frankrijk en Duitsland) hebben vanaf augustus veiliger papieren dan de Amerikaanse staatskas. Nu het supercomité heeft gefaald in haar opzet, is de kans dus groot dat ook de ‘+’ eraf gaat en het verschil tussen Amerika en Europa alleen maar groter wordt. De markten zullen tussen twee kwaden moeten kiezen: Europa zonder politieke en fiscale unie of het tot op het bot gepolariseerde Amerika in verkiezingstijd.

De Europese en Amerikaanse impasse nu al tot flinke beweging op de markten. De Dow Jones daalde al bijna 300 punten en na de Griekse en Italiaanse rente op staatsobligaties, steeg ook die van Spanje (naar ruim 6 procent). Zowel in Europa en sinds vannacht ook in Amerika is de politieke elite te veel verdeeld om de onrust op de financiële markten tegen te gaan.

Republikeinen weigeren belastingverhoging, Democraten weigeren bezuinigingen en de Duitsers weigeren een ECB als lender of last resort. De markten, niet gewend aan zo weinig politiek, vliegen alle kanten op. De vraag is waar de rekening landt – waarschijnlijk bij het Amerikaanse en Europese electoraat. Al weet niemand hoe hoog die precies zal zijn. <<

Falende supercommissie

Do you want to know what’s hard? Desegregating South Carolina in the 1960s. I met my wife in jail.

— James Clyburn tijdens een vroege sessie van de Supercommissie, bijeen om 1200 miljard dollar aan bezuinigingen te vinden voor de komende tien jaar. Dat lukte niet. De commissie, bestaande uit zeven Democraten en evenzoveel Republikeinen, werd het niet eens over een pakket van bezuinigingen versus belastingen. Clyburn, commissielid namens de Democraten is burgerrechten-veteraan. Hij reageerde volgens Reuter-redacteuren Richard Cowan, Thomas Ferraro, Tim Reid en Donna Smith op de verzuchting in de commissie dat het bijzonder lastig zou zijn om tot overeenstemming te komen.