Bloeden in een vijver piranha’s

Mitt Romney voelde zich gisteren even president van Amerika. Hij keek, van de zijlijn, met enige distantie en af en toe zelfs een streepje compassie naar zijn directe concurrent Newt Gingrich. Het leek er op dat de voormalige Speaker of the House had gebloed in een vijver vol piranha’s. Het was echter het Sioux City Convention Center waar iedereen, behalve Mitt dus, Newt aan stukken probeerde te scheuren.

Natuurlijk ving ook Romney de nodige klappen op. Het thema van die aanvallen zijn gevoegelijk bekend: kan een man die zo vaak zo fundamenteel zijn mening bijstelt wel president worden? Nieuw is de framing van de kritiek op Gingrich. Zijn populariteit heeft hij volgens commentatoren vooral te danken aan zijn scherpe tong en retoriek. En zijn tegenstanders hebben daar al diverse malen onder mogen lijden. Tegelijkertijd is die scherpe tong ook zijn zwakte. Daar waarschuwde Politico-redacteur Joe Scarborough in oktober 2010 al voor, gisteren bleken de tegenkandidaten die column ook te hebben gelezen.

Newt was hem vergeten. Zo slikte hij, ook gisteren, zijn tong niet in toen zijn idee om rechters voor het Congres te kunnen dagen als ze datzelfde Congres in de wielen rijden, de revue passeerde. Dat voorstel stuitte op forse kritiek van rechtsgeleerden. Gingrich haalde adem, verbreedde de borst en improviseerde een harde belediging richting advocaten:

So I would suggest to you actually, as a historian, I may understand this better than lawyers. And as lawyers, those two attorneys general are behaving exactly like law schools, which have overly empowered lawyers to think that they can dictate to the rest of us.

Dergelijke kun-je-in-je-zak-steek-opmerkingen helpen het presidentiële imago van de kandidaat niet op te poetsen, eerder te besmeuren. En Gingrich besefte dat gisteren ook. Niet tijdens een strategisch overleg, maar live on stage:

You know (…) I sometimes get accused of using language that’s too strong, so I’ve been standing here editing. I’m very concerned about not appearing to be zany.

En daarmee verwees hij naar een opmerking van Romney in de New York Times. 19 dagen voor de eerste caucus in Iowa week Mitt gisteravond af de lijn die hij de afgelopen anderhalve week heeft ingezet: full throttle attacks. Die strategie is ingegeven door de plotselinge populariteit van Newt en dwong Mitt de aanval te openen. Niet vreemd dat media in de aanloop naar het debat gisteren ook van Mr. Goodhair het nodige vuurwerk verwachtten. En dat bleef dus. Om zo het verschil met straatvechter Gingrich nog maar eens te benadrukken.

In die presidentiële distantie hadden de overige kandidaten trouwens weinig zin. Zo vlak voor het moment supreme, de eerste caucus, slepen zij de messen. Ron Paul en Michele Bachmann pakte hard door op Gingrichs lobbywerk voor Freddie Mac (1,6 miljoen dollar). Newt ontkende. Bachmann pakte Gingrich aan vanwege zijn ‘zwakke’ standpunt jegens abortus toen Gingrich nog Speaker of the House was. Newt ontkende – Bachmann zou haar feiten niet op een rijtje hebben. Voor het eerst verschenen barstjes in de retorische teflon laag waaraan in het verleden niets bleef plakken. De beste remedie tegen retorisch geweld is … retorisch geweld. Wie de onaangename sfeer die dan ontstaat in de schoenen van de ander kan schuiven, scoort punten. En dat is de opvallendste observatie van gisteren – bloeden in vijver vol piranha’s is onverstandig. Ook als je Newt Gingrich heet. <<

 

Flauwe aanval van Romney

_

Flauw en met een behoorlijke baard – Pelosi en Gingrich op een bank, waarschuwend voor klimaatverandering. Het filmpje is gevoegelijk bekend. Toch voelt Romney zich geroepen om het nog maar eens van stal te halen en het er bij Newt in te wrijven. Mag natuurlijk, niemand die het hem verbiedt. De vraag of of de zoveelste vertoning geen ergernis begint te wekken bij de achterban van Gingrich en zelfs die van Romney. Helemaal als je bijgaande omschrijving erbij plaatst:

When Al Gore needed support for his liberal global warming agenda, he turned to Nancy Pelosi and Newt Gingrich to film an advertisement together. Filming an ad with Nancy Pelosi is another example of Newt Gingrich being an unreliable conservative and an unreliable leader.

Fox nam meteen wraak, leek het. In America Live presenteerde Megyn Kelly de laatste polls. We kregen keurig de kandidaten in beeld, met hun percentages en na goed kijken bij Media Matters konden we en glimlach amper onderdrukken: de foto van Romney was er een van … Obama. Alsof de omroep in Mr. Goodhair de huidige president zag. De preoccupatie met de Democraat in het Witte Huis eist haar tol op de redactie. <<

Republikeinse Partij hopeloos versplinterd

De kans dat Newt Gingrich de primaries wint, is aanzienlijk. Hij staat onder Republikeinen ruim voor op Mitt Romney. De kans dat Mitt Romney van Barack Obama wint, is niet aanzienlijk, maar wel groter dan de kansen van Newt Gingrich. 40 Procent van de Republikeinen die stemmen tijdens de primaries zegt voor de voormalige Speaker te gaan, 23 procent kiest Romney, blijkt in een recente poll van de Wall Street Journal/NBC. In een strijd om het Witte Huis, in een directe confrontatie met Barack Obama, staat Gingrich echter 11 procentpunten achter op de huidige president en Romney slechts twee.

De Republikeinse Partij is, net als maanden geleden de strijd nog tussen Perry en Romney ging, hopeloos verdeeld. Wie is de beste kandidaat? Degene die kan rekenen op de meeste steun binnen de partij of de degene die de beste kansen heeft tegen Barack Obama?

Gingrich scoort goed onder belangrijke (minderheids)groepen binnen de Republikeinse Partij: de Tea Party (54 procent positief, 16 procent negatief), conservatieven (42 procent positief, 23 procent negatief). Romney scoort daar beduidend slechter. Daar staat tegenover dat Mr. Goodhair het buiten de partij goed doet. Met name onder vrouwen, onafhankelijke kiezers en suburbanites. Dat verklaart mogelijk de strategie van Romney om vooral zijn campagnepijlen te richten op Obama en minder op zijn directe tegenstanders binnen de Republikeinse Partij.

De vraag is of dat een verstandige strategie is. Het binnenslepen van de nominatie is een noodzakelijke, geen voldoende voorwaarde om de strijd om het Witte Huis daadwerkelijk aan te gaan. Republikeinen die volgend jaar Obama willen verslaan, doen er goed aan hun keus daar nu al door te laten bepalen. En dat proeft ook het campagneteam van Obama. Gisteren verkneukelde David Axelrod, Obama’s strateeg, al op een verlengde Republikeinse primary. De kans daarop is vrij groot. De partij is niet alleen verdeeld tussen een ‘beste’ interne en externe kandidaat, ook Iowa en New Hampshire, staten waar twee belangrijke primaries worden gehouden, zijn hopeloos verdeeld. Iowa kiest voor Newt, New Hampshire voor Mitt.

Iowa en New Hampshire splijten Republikeinse Partij en vergroten kansen Obama

Het was even schrikken. Heel erg schrikken zelfs. Het campagneteam vreesde dezelfde vergissing te hebben gemaakt als vier jaar geleden – te laat te weinig aandacht voor de verkeerde concurrent. Maar gelukkig was gisteren een gerustellende uitkomst van een poll: Romney zit weer helemaal in het zadel. In New Hampshire wel te verstaan. Hij leidt er peilingen met 33 procent, gevolgd door Gingrich (22 procent) en Ron Paul (18 procent).

Vooral de winst van Ron Paul is opvallend. Hij was altijd al derde in de peilingen van Rasmussen, maar in deze laatste heeft hij zijn achterstand op de nummer twee (nu Gingrich, enige weken geleden Herman Cain) verkleind van ruim 10 naar 4 procent. Onderaan bungelen Perry, Bachmann, Huntsman en Santorum rond de 3 procent. Voor hun lijkt de race toch echt voorbij. Interessant om te melden is de afname (miniem) van de zwevende kiezer. Nu zegt 47 procent zeker te weten voor welke GOP-kandidaat zij gaan stemmen. Dat was twee weken geleden nog 42 procent. Ruim de helft (53 procent) zegt ‘het’ nog niet te weten en geven aan tussen nu en 10 januari hun keuze nog aan te passen.

In Iowa staat Romney er niet zo best voor – daar leidt Gingrich met 32 procent van de geënquêteerd tegen 19 procent voor Mitt. Beide staten, belangrijk in het bepalen wie nu de kandidaat tegen Obama wordt, kunnen dus naar een andere kandidaat gaan. Bij die split vote spint Obama’s campagne het beste garen, zegt David Axelrod – campagnestrateeg van de presidentiële herverkiezing. De kans dat de primaries worden verlengd, groeit. En dat put de fondsen van de (Super)Pac’s alleen maar uit. Geld dat ze verstoken aan het bestrijden van een partijgenoot en niet aan Barack Obama. Het kan het Witte Huis niet lang genoeg duren. En eerlijk is eerlijk: ons ook niet. <<

‘Windvaan’ Romney noemde zich in 2002 ‘progressief’

_

Geen groter taboe dan het woord ‘progressief’ binnen de Republikeinse Partij. Desondanks neemt Romney in 2002 het woord in zijn mond en gisteren dook daarvan bovenstaande tape op. En zijn concurrenten lusten er wel pap van. Want met welke Romney hebben ze (nu) weer te maken? Heeft die man wel een ideologie of komt er, du moment je er een microfoon onder houdt, iets nieuws uit? Romneys campagne is in zwaar weer terechtgekomen. De peilingen wijzen op grote achterstand in steeds mee staten, inhoudelijk is de voormalige gouverneur van Massachusetts niet voor één gat te vangen, blijkt maar weer. Dat, zal moeten blijken, is een ongelukkige cocktail voor een politicus. <<

Homoseksuele Vietnam veteraan meets wannabe President

We got married here, where it’s legal. Unless Mitt Romney gets elected. I don’t think his beliefs should dictate our Constitution. It’s not his choice, it’s my choice. I went and fought for my country and I think my spouse should be entitled to the same [benefits] as they would if I were married to a woman. What the hell is the difference?

Bob Garon, Vietnam veteraan, getrouwd met Bob Lemire. Bob sprak Mitt tijdens een diner waar de kandidaat handjes kwam schudden. Beide spraken kort met elkaar. Garon was er snel uit: deze man gaat het Witte Huis niet halen. “Hij is onbetrouwbaar, dat zag ik zojuist in zijn ogen.”