Krimpend Amerika

De balans tussen Amerika’s krimpende economie enerzijds en de presidentiële ambities anderzijds. Volgens Sebastian Mallaby (Director of the Maurice R. Greenberg Center for Geoeconomic Studies en Paul A. Volcker Senior Fellow for International Economics, Council on Foreign Relations) is het vinden van een balans tussen beide in een multipolaire wereld de belangrijkste uitdaging voor de nieuwe president.

Geen sinecure.

De Council on Foreign Relations heeft een leerzame en begrijpelijke video-serie gelanceerd: Campaign 2012. Daarin experts (en af en toe een kandidaat) die dieper ingaat op het buitenland beleid van de kandidaten en de ontwikkelingen in de wereld waarin zij een rol kunnen spelen. En die rol is voor de nieuwe president een hele lastige.

Amerika heeft zich diep in de schulden gestoken en er komt een tijd dat die schulden moet worden terugbetaald. Dat geldt overigens voor de meeste landen. Alleen hebben veel andere landen een veel lagere schuldenlast/BNP ratio dan Amerika. Met andere woorden: schulden hebben we allemaal, maar de Amerikaanse schuld is vele, vele malen groter. Het zal andere economiën dan ook veel minder tijd (en moeite) kosten om die af te lossen. Daar komt bij dat vooral opkomende economieën een jongere bevolking hebben en, dat verklaart hun snelle groei van de afgelopen decennia, meer hebben geïnvesteerd in technologie.

Mallaby vraagt zich af of bij die ontwikkelingen nog wel de unilaterale opstelling van Amerika past. Het komende tijdperk is er één van samenwerking, coalities en dwarsverbanden tussen en met andere staten die de internationale toekomst van Amerika zullen bepalen. Alleen al in (directe) relatie met China. Mallaby ziet met hen een bilaterale samenwerking als onvermijdelijk. Eén vraag blijft ook door deze expert onbeantwoord: wie van de kandidaten past het best bij dit scenario? CV-technisch heeft Huntsman de beste papieren. Hij was ambassadeur in China, spreekt de taal en is diplomaat. Probleem: weinig Amerikanen vinden dat ook. En niet China of een multipolaire wereld, maar ’s mens politieke populariteit geeft bij de verkiezingen de doorslag. <<

Flauwe aanval van Romney

_

Flauw en met een behoorlijke baard – Pelosi en Gingrich op een bank, waarschuwend voor klimaatverandering. Het filmpje is gevoegelijk bekend. Toch voelt Romney zich geroepen om het nog maar eens van stal te halen en het er bij Newt in te wrijven. Mag natuurlijk, niemand die het hem verbiedt. De vraag of of de zoveelste vertoning geen ergernis begint te wekken bij de achterban van Gingrich en zelfs die van Romney. Helemaal als je bijgaande omschrijving erbij plaatst:

When Al Gore needed support for his liberal global warming agenda, he turned to Nancy Pelosi and Newt Gingrich to film an advertisement together. Filming an ad with Nancy Pelosi is another example of Newt Gingrich being an unreliable conservative and an unreliable leader.

Fox nam meteen wraak, leek het. In America Live presenteerde Megyn Kelly de laatste polls. We kregen keurig de kandidaten in beeld, met hun percentages en na goed kijken bij Media Matters konden we en glimlach amper onderdrukken: de foto van Romney was er een van … Obama. Alsof de omroep in Mr. Goodhair de huidige president zag. De preoccupatie met de Democraat in het Witte Huis eist haar tol op de redactie. <<

Republikeinse Partij hopeloos versplinterd

De kans dat Newt Gingrich de primaries wint, is aanzienlijk. Hij staat onder Republikeinen ruim voor op Mitt Romney. De kans dat Mitt Romney van Barack Obama wint, is niet aanzienlijk, maar wel groter dan de kansen van Newt Gingrich. 40 Procent van de Republikeinen die stemmen tijdens de primaries zegt voor de voormalige Speaker te gaan, 23 procent kiest Romney, blijkt in een recente poll van de Wall Street Journal/NBC. In een strijd om het Witte Huis, in een directe confrontatie met Barack Obama, staat Gingrich echter 11 procentpunten achter op de huidige president en Romney slechts twee.

De Republikeinse Partij is, net als maanden geleden de strijd nog tussen Perry en Romney ging, hopeloos verdeeld. Wie is de beste kandidaat? Degene die kan rekenen op de meeste steun binnen de partij of de degene die de beste kansen heeft tegen Barack Obama?

Gingrich scoort goed onder belangrijke (minderheids)groepen binnen de Republikeinse Partij: de Tea Party (54 procent positief, 16 procent negatief), conservatieven (42 procent positief, 23 procent negatief). Romney scoort daar beduidend slechter. Daar staat tegenover dat Mr. Goodhair het buiten de partij goed doet. Met name onder vrouwen, onafhankelijke kiezers en suburbanites. Dat verklaart mogelijk de strategie van Romney om vooral zijn campagnepijlen te richten op Obama en minder op zijn directe tegenstanders binnen de Republikeinse Partij.

De vraag is of dat een verstandige strategie is. Het binnenslepen van de nominatie is een noodzakelijke, geen voldoende voorwaarde om de strijd om het Witte Huis daadwerkelijk aan te gaan. Republikeinen die volgend jaar Obama willen verslaan, doen er goed aan hun keus daar nu al door te laten bepalen. En dat proeft ook het campagneteam van Obama. Gisteren verkneukelde David Axelrod, Obama’s strateeg, al op een verlengde Republikeinse primary. De kans daarop is vrij groot. De partij is niet alleen verdeeld tussen een ‘beste’ interne en externe kandidaat, ook Iowa en New Hampshire, staten waar twee belangrijke primaries worden gehouden, zijn hopeloos verdeeld. Iowa kiest voor Newt, New Hampshire voor Mitt.

Geen wonder dat Obama’s herstelplan niet werkt

Je kan er op wachten: Jon Corzine, de Wall Street-belegger wiens investeringsmaatschappij MF Global omviel en waarvan nog steeds miljoenen kwijt zijn, speelt de hoofdrol in deze ad van de Republikeinse Partij. Wat blijkt? Corzine zit achter het banenplan van Obama. In 2009 belde het Witte Huis hem om mee te denken over de vraag hoe de Amerikaanse economie weer uit het slob te trekken. Het gesuggereerde verband is dun. Alsof je geen goed banenplan kan schrijven als je bedrijf ten onder gaat, maar: de suggestie is er nu eenmaal. En een krachtige ook. Het is aan Obama om te antwoorden. En aan Corzine. Als hij mag bellen van de FBI. <<

Iowa en New Hampshire splijten Republikeinse Partij en vergroten kansen Obama

Het was even schrikken. Heel erg schrikken zelfs. Het campagneteam vreesde dezelfde vergissing te hebben gemaakt als vier jaar geleden – te laat te weinig aandacht voor de verkeerde concurrent. Maar gelukkig was gisteren een gerustellende uitkomst van een poll: Romney zit weer helemaal in het zadel. In New Hampshire wel te verstaan. Hij leidt er peilingen met 33 procent, gevolgd door Gingrich (22 procent) en Ron Paul (18 procent).

Vooral de winst van Ron Paul is opvallend. Hij was altijd al derde in de peilingen van Rasmussen, maar in deze laatste heeft hij zijn achterstand op de nummer twee (nu Gingrich, enige weken geleden Herman Cain) verkleind van ruim 10 naar 4 procent. Onderaan bungelen Perry, Bachmann, Huntsman en Santorum rond de 3 procent. Voor hun lijkt de race toch echt voorbij. Interessant om te melden is de afname (miniem) van de zwevende kiezer. Nu zegt 47 procent zeker te weten voor welke GOP-kandidaat zij gaan stemmen. Dat was twee weken geleden nog 42 procent. Ruim de helft (53 procent) zegt ‘het’ nog niet te weten en geven aan tussen nu en 10 januari hun keuze nog aan te passen.

In Iowa staat Romney er niet zo best voor – daar leidt Gingrich met 32 procent van de geënquêteerd tegen 19 procent voor Mitt. Beide staten, belangrijk in het bepalen wie nu de kandidaat tegen Obama wordt, kunnen dus naar een andere kandidaat gaan. Bij die split vote spint Obama’s campagne het beste garen, zegt David Axelrod – campagnestrateeg van de presidentiële herverkiezing. De kans dat de primaries worden verlengd, groeit. En dat put de fondsen van de (Super)Pac’s alleen maar uit. Geld dat ze verstoken aan het bestrijden van een partijgenoot en niet aan Barack Obama. Het kan het Witte Huis niet lang genoeg duren. En eerlijk is eerlijk: ons ook niet. <<