Krimpend Amerika

De balans tussen Amerika’s krimpende economie enerzijds en de presidentiële ambities anderzijds. Volgens Sebastian Mallaby (Director of the Maurice R. Greenberg Center for Geoeconomic Studies en Paul A. Volcker Senior Fellow for International Economics, Council on Foreign Relations) is het vinden van een balans tussen beide in een multipolaire wereld de belangrijkste uitdaging voor de nieuwe president.

Geen sinecure.

De Council on Foreign Relations heeft een leerzame en begrijpelijke video-serie gelanceerd: Campaign 2012. Daarin experts (en af en toe een kandidaat) die dieper ingaat op het buitenland beleid van de kandidaten en de ontwikkelingen in de wereld waarin zij een rol kunnen spelen. En die rol is voor de nieuwe president een hele lastige.

Amerika heeft zich diep in de schulden gestoken en er komt een tijd dat die schulden moet worden terugbetaald. Dat geldt overigens voor de meeste landen. Alleen hebben veel andere landen een veel lagere schuldenlast/BNP ratio dan Amerika. Met andere woorden: schulden hebben we allemaal, maar de Amerikaanse schuld is vele, vele malen groter. Het zal andere economiën dan ook veel minder tijd (en moeite) kosten om die af te lossen. Daar komt bij dat vooral opkomende economieën een jongere bevolking hebben en, dat verklaart hun snelle groei van de afgelopen decennia, meer hebben geïnvesteerd in technologie.

Mallaby vraagt zich af of bij die ontwikkelingen nog wel de unilaterale opstelling van Amerika past. Het komende tijdperk is er één van samenwerking, coalities en dwarsverbanden tussen en met andere staten die de internationale toekomst van Amerika zullen bepalen. Alleen al in (directe) relatie met China. Mallaby ziet met hen een bilaterale samenwerking als onvermijdelijk. Eén vraag blijft ook door deze expert onbeantwoord: wie van de kandidaten past het best bij dit scenario? CV-technisch heeft Huntsman de beste papieren. Hij was ambassadeur in China, spreekt de taal en is diplomaat. Probleem: weinig Amerikanen vinden dat ook. En niet China of een multipolaire wereld, maar ’s mens politieke populariteit geeft bij de verkiezingen de doorslag. <<

Flauwe aanval van Romney

_

Flauw en met een behoorlijke baard – Pelosi en Gingrich op een bank, waarschuwend voor klimaatverandering. Het filmpje is gevoegelijk bekend. Toch voelt Romney zich geroepen om het nog maar eens van stal te halen en het er bij Newt in te wrijven. Mag natuurlijk, niemand die het hem verbiedt. De vraag of of de zoveelste vertoning geen ergernis begint te wekken bij de achterban van Gingrich en zelfs die van Romney. Helemaal als je bijgaande omschrijving erbij plaatst:

When Al Gore needed support for his liberal global warming agenda, he turned to Nancy Pelosi and Newt Gingrich to film an advertisement together. Filming an ad with Nancy Pelosi is another example of Newt Gingrich being an unreliable conservative and an unreliable leader.

Fox nam meteen wraak, leek het. In America Live presenteerde Megyn Kelly de laatste polls. We kregen keurig de kandidaten in beeld, met hun percentages en na goed kijken bij Media Matters konden we en glimlach amper onderdrukken: de foto van Romney was er een van … Obama. Alsof de omroep in Mr. Goodhair de huidige president zag. De preoccupatie met de Democraat in het Witte Huis eist haar tol op de redactie. <<

Geen wonder dat Obama’s herstelplan niet werkt

Je kan er op wachten: Jon Corzine, de Wall Street-belegger wiens investeringsmaatschappij MF Global omviel en waarvan nog steeds miljoenen kwijt zijn, speelt de hoofdrol in deze ad van de Republikeinse Partij. Wat blijkt? Corzine zit achter het banenplan van Obama. In 2009 belde het Witte Huis hem om mee te denken over de vraag hoe de Amerikaanse economie weer uit het slob te trekken. Het gesuggereerde verband is dun. Alsof je geen goed banenplan kan schrijven als je bedrijf ten onder gaat, maar: de suggestie is er nu eenmaal. En een krachtige ook. Het is aan Obama om te antwoorden. En aan Corzine. Als hij mag bellen van de FBI. <<

‘Windvaan’ Romney noemde zich in 2002 ‘progressief’

_

Geen groter taboe dan het woord ‘progressief’ binnen de Republikeinse Partij. Desondanks neemt Romney in 2002 het woord in zijn mond en gisteren dook daarvan bovenstaande tape op. En zijn concurrenten lusten er wel pap van. Want met welke Romney hebben ze (nu) weer te maken? Heeft die man wel een ideologie of komt er, du moment je er een microfoon onder houdt, iets nieuws uit? Romneys campagne is in zwaar weer terechtgekomen. De peilingen wijzen op grote achterstand in steeds mee staten, inhoudelijk is de voormalige gouverneur van Massachusetts niet voor één gat te vangen, blijkt maar weer. Dat, zal moeten blijken, is een ongelukkige cocktail voor een politicus. <<

Attack ads

Dik in de zeventig en dan een politieke ad lanceren die meer weg heeft van Mission Impossible dan van een advertentie – Ron Paul doet het. En ook niet mals. Paul monteert een beeld van Gingrich dat reacties moet uitlokken. In de montage is Newt corrupt, een carrièrepoliticus en uit op geld, heel veel geld. Sterker: hij is een exponent van de corruptie in Washington. De laatste fase van de strijd is begonnen, de scheermessen liggen op tafel en Ron Paul heeft zijn vlindermes getrokken. Gingrich is wat hem betreft toast.

_

Mitt Romney concentreert zich in zijn nieuwste politieke ad op Barack Obama. Obama, te gast in 60 Minutes, vertelt zich een kapitein in zwaar weer te voelen. Een dankbaar beeld voor Mitts campagneteam: we zien de woeste baren, de foreclosures onder Obama, de suggestie in een storm terecht te zijn gekomen waar de huidige president ons niet meer uit krijgt. Let op: een sterke maag is een pré. En het voortdurende onweer op de achtergrond moet u ook geen onnodige angst aanjagen. Het is maar een film. <<

_

De Republikeinse Partij blijft beuken op de verhoging van belastingen door president Obama. De president is immers tegen het voortzetten van de extende payroll tax en de Keystone pijplijn. De enige baan waar hij zich zorgen over maakt, aldus de RNC, is zijn eigen baan. En dat is dan weer een leuke retorische vondst. Verder, moet gezegd, is vooral de muziek achter de powerpoint swingend. De ad zelf is buitengewoon saai.

Jon Huntsman vs. Mitt Romney

_

Vreemd, die felle aanvallen van Jon Huntsman versus Mitt Romney. Welke strategie zit daar achter? Is het niet veel verstandiger om een eigen, inhoudelijke campagne te voeren? Blijkbaar niet, want deze ad past in een serie aanvallen. Deze vergroot het interview met Fox waarover Romney later klaagde – hij had graag zijn boodschap kwijt gewild, zonder al te kritische vragen. Helaas. Ook Fox kan wel eens stevig uit de hoek komen en dankzij Huntsman weten we ook dat weer. <<